We vertrekken op de 9e dag met de bus en bezoeken eerst nog het winterpaleis van de Tweede Koning. Dit paleis wordt door de aanwezige monniken helaas slecht onderhouden.
In Tang Tang Fe worden we gedropt, krijgen een lunch en moeten daarna lopen: de eerste wandeling van de Nabji Trail.
Na twee uur stijgen en dalen door verschillende soorten bos zijn we in Jangbi, de eerste pleisterplaats. Onderweg zien we gouden langoeren en veel vogels.
Na het avondeten komen er een paar vrouwen uit het dorp Bhutanese dansen uitvoeren, waarna iedereen onder zeil gaat in de ruime tenten.
De volgende morgen ben ik om zes uur al op en geniet van de stilte, want de rest is nog in rust. Baden kan onder een kraantje, waarna de keukenploeg de koffie klaar heeft!
Na een lekker ontbijt vertrekken we naar een dorpje waar een stemlokaal is ingericht. Tenslotte is het vandaag verkiezingsdag! De mensen komen van heinde en verre om te mogen stemmen en voor het lokaal staat dan ook een rij. Degenen die gestemd hebben krijgen een button waarop staat dat ze gestemd hebben bij de eerste nationale verkiezingen. Sommigen dragen deze button vol trots.
We vragen of we een kijkje mogen nemen, maar dat kan niet. Tijdens het wachten op die beslissing zitten een aantal honden ons weer met trouwe hondenogen aan te kijken. Eentje vlakbij die me aan zit te staren haal ik aan en dat heeft grote gevolgen. Vijf dagen loopt ze daarna met ons mee!!!
Harry doopt de hond: Rataplan.
De tocht van vandaag betekent in totaal 700 meter stijgen en 500 meter dalen. Het is een vrij zware, maar mooie tocht die eindigt in Kuda. Hier kunnen we uitzakken en de vermoeidheid van ons af laten glijden onder het genot van koffie en thee. Onderweg zagen we weer goudgekleurde langoeren. De dag wordt ontspannen afgesloten met een potje scrabble.
Ook de volgende dag ben ik weer als eerste uit de tent en na het baden en de koffie krijgen we ontbijt met patat!! en worstjes!! Aangezien er ook vegetariërs in de groep zijn blijven er worstjes over en daar weet Rataplan wel raad mee. Trouwens, die eet alles en krijgt ook genoeg eten van de keukenploeg.
Om 8.30 vertrekken we voor de wandeling naar Nabji. Ook nu is het weer veel stijgen en dalen, en aan het eind van de dag zijn we 500 meter lager. Vandaag verschillende neushoornvogels gezien naast verscheidene andere vogels en ook weer langoeren.
In Nabji worden we welkom geheten door de kinderen van het dorp. Op de campsite is de mogelijkheid om een lekker heet bad te nemen: in een houten kuip worden hete stenen gelegd die het water verwarmen. Gevolg is dat het water steeds heter wordt in plaats van kouder, zoals bij ons in een bad. Totaal kunnen er vijf mensen een bad nemen en ik ben de laatste. Het duurt allemaal even: stenen moeten goed heet gemaakt worden op een houtvuur, en na ieder bad moet het water weer vervangen worden. Het is een heerlijke ervaring al moet je uitkijken dat je de hete stenen niet raakt in het krappe bad. De vermoeidheid voel je uit je lichaam trekken.
Na het eten komen er vijf dames spontaan voor ons hun Bhutanese dansen doen. De meeste groepsleden zijn te moe om het nog te volgen, maar een paar hebben nog energie genoeg om af en toe eens mee te dansen.
De volgende morgen vertrekken we naar een lagere school in de buurt. De meeste leerkrachten zijn nog afwezig vanwege de verkiezingen; ze moesten in hun eigen district stemmen. De Bhutanese kinderen lijken me echter zeer gedisciplineerd om zonder leerkracht hun werk te doen.
De wandeling daarna gaat steil omhoog naar Korfu, een dorpje dat je vanuit Nabji in de hoogte kunt zien liggen. Het is een heel leuk dorpje, dat in tegenstelling tot de meeste dorpen in de omgeving een rechte straat heeft. In de tempel maken we een ritueel mee voor een ziek kind en zien hoe zelfs de kleinsten precies weten wat ze in zo’n ceremonie moeten doen.
Op de terugweg naar Nabji bezoeken we nog een BHC (Basic Health Center), een soort polikliniek voor de omgeving.
’s Middags lopen we naar Nabji en krijgen thee in het woonhuis van de zuster van de hulpkok. Zodat we een aardige indruk krijgen van het leven in zo’n gewoon huis. Ook mogen we proeven van de zelfgestookte arra, een vrij pittig alcoholhoudend drankje.
De plaatselijke tempel is zeer oud en bevat een steen waar in de 8e eeuw de vrede werd getekend tussen de Indiase koning Nauche en koning Sindu uit Bhutan. Deze vrede was tot stand gekomen onder leiding van Guru Rimpoche. Op de steen staan de handafdrukken van de drie betrokkenen.
Nadat ik de volgende morgen weer vrolijk begroet ben door Rataplan, is het weer poedelen onder een kraantje, koffie en ontbijt. Vandaag zijn we zes uur onderweg naar Nimshong. Dit is een vrij ‘vlakke’ wandeling waardoor je meer van de omgeving kunt zien. Je hoeft tenslotte niet steeds op te letten waar je loopt. Het is een prachtige wandeling door regenwoud en aan het eind van de tocht zie je het dorp recht vooruit liggen tegen een berg op. Dat je er komt via een steile afdaling en een nog steilere beklimming is op dat moment nog niet te zien en is een beetje tegenvaller aan het eind van de wandeling. Maar uiteindelijk komt iedereen hijgend boven en zitten we hoger dan het dorp met een prachtig uitzicht.
’s Avonds nemen we hier afscheid van de keukenploeg, die iedere dag prima maaltijden heeft gemaakt en er ook steeds weer voor zorgde dat er koffie en thee was. Zelfs in de vroege uurtjes!! Ook verzorgden ze dagelijks een lunch tijdens de wandeling. De ploeg vertrekt morgenochtend al vroeg naar een nieuwe klus.
Hierna komen er vrouwen uit het dorp hun dansen doen en ook het hele dorp komt kijken. Hierdoor is het erg gezellig. Om 22.00 uur is de tashi lebbe (de laatste dans) en hoewel de meesten van de groep al naar bed zijn, wordt dit een vrolijk geheel, omdat niet alleen de laatste drie groepsleden meedansen, maar ook de hele keukenploeg en andere aanwezigen. Een mooi slot van een gezellige avond.
Op de laatste dag van de trail sta ik ook weer vroeg op. Rataplan rent naar me toe en springt vrolijk tegen me op. Ze weet nog niet dat het de laatste dag is........ De keukenjongen heeft alweer koffie dus de dag begint goed.
Na het ontbijt bezoeken we de school naast de campsite en maken het ochtendritueel mee: schoonmaken van het terrein, vlag hijsen, gebed, praatje van de onderwijzer en zingen van het volkslied. Daarna gaan de kinderen keurig op rij de school in!!
Dan is het tijd voor de laatste wandeling van de trail: 700 meter naar beneden en 300 meter naar boven. Het is heet en vooral de laatste klim moeten we doen in een brandende zon, die het er niet makkelijker op maakt. Maar uiteindelijk is iedereen bij de weg waar de bus klaar staat. Er wordt nog een groepsfoto gemaakt met Rataplan, die inmiddels alweer eten heeft gekregen van de plaatselijke bewoners. Daardoor gaat het afscheid nemen een stuk makkelijker. Gelukkig geen rennende hond achter de bus aan. Volgens ‘ingewijden’ loopt zij waarschijnlijk gewoon weer terug naar de plek waar ze met ons begonnen is.
Een mooi einde van de zes dagen trek

lees verder>>>

.