Toen ik in januari 2008 een wandelreis van 24 dagen naar Bhutan boekte stond me niet helemaal voor de geest wat deze reis precies zou inhouden. Weliswaar wil ik al jaren naar dit land en had ik nu eindelijk de beslissing genomen, maar 'wandelreis' drong niet echt tot me door. Niet dat ik tegen lopen ben, maar een echte wandelaar zou ik me niet willen noemen. En juist in deze vakantie zat een trek van 6 dagen met een dagelijkse wandeling van 4 - 6 uur en ook nog wat andere tochten!!
Dus op een zaterdag in februari de wandelschoenen voor de dag gehaald. Deze had ik ooit gekocht voor de Ruwenzori Expeditie, die ik in 1990 heb gedaan. Even zoeken bij de NS-wandeltochten en met de trein naar Driebergen voor een 15 kilometertocht. Dat ging goed, al waren de schoenen inmiddels wel behoorlijk gebarsten.
Dus op naar de sportzaak voor nieuwe schoenen. Tot mijn verbazing ontdekte ik daar dat er ook speciale wandelsokken bestaan. Blijkbaar heeft men geen hoge pet op van wandelaars, want op de sokken heeft men een "L" en een "R" gezet voor het geval je niet weet aan welke voet deze moet. Ze zijn nog flink aan de prijs ook. Ik loop de hele vakantie op sokken van 7 paar voor € 10 en geen centje last gehad!
De schoenen hebben geen merkje voor links of rechts. Hiervoor wordt je geacht intelligent genoeg te zijn!
Daarna een aantal weekenden flinke wandelingen gemaakt, zodat ik zeker weet dat ik niet aan de kant blijf staan in de bergen van Bhutan.

Natuurlijk ook veel gelezen en documentaires bekeken. Ik had in 1997 al een documentaire van de BBC opgenomen waarin Joanne Lumley door Bhutan reist. Toen al was ik geïntrigeerd door dit land. Natuurlijk ook Michael Palin's "Himalaya" gezien.
Boeken bij de bibliotheek van het Tropeninstituut gehaald ter voorbereiding en met de Lonely Planet als bagage kon ik op weg. Natuurlijk na de nodige vaccinaties gehaald te hebben. Je gaat er wel heen, maar je wilt toch ook weer gezond terug.

Hoe het allemaal verlopen is, kun je hier lezen. Veel plezier.