Vanuit Nongkai in Thailand steken we met een bootje de Mekhong over naar Laos. Daar worden we opgevangen door meneer Vimvam, die de komende dagen onze gids is en die ons met een oude bus naar het Anou hotel in Vientiane brengt. Het hotel is 'luxe' en voldoet prima aan de internationale standaard. Dat is ook het doel van Laos: men wil zoveel mogelijk rijke toeristen naar Laos laten komen en het rugzaktoerisme zoveel mogelijk weren. Tenslotte is het land net “open” voor het toerisme.
Vientiane is een stad met zo'n 140.000 inwoners en is zeer weids opgezet. Wat opvtitle is, dat de meeste gebouwen erg in verval zijn. Onderhoud is iets wat hier nog moet worden uitgevonden. Ook de straten en de stoepen kunnen wel een opknapbeurt gebruiken. In de stoepen zitten overal grote gaten of ontbreken de deksels van de riolering, zodat lopen 's avonds levensgevaarlijk is.
Na de gezamenlijke lunch vertrekken we voor een georganiseerde stadstour naar de Wat Si Saket (met duizenden boeddha's), Haw Pha Kaew, Pha That Luang (een stoepa) en Patuxai, een zwak aftreksel van de Arc de Triomphe in Parijs die dateert uit de jaren '60 en zeer slecht is afgewerkt. Overal steekt het betonijzer er nog uit. Later blijkt, dat dat heel gebruikelijk is in Vientiane, want je ziet het bij veel gebouwen..
Om 17.00 uur koffie Lao gedronken en gebak erbij. Dat is nog een restant van de Franse kolonisten: lekker gebak en ook overal stokbrood.
Om 19.30 is de gezamenlijke avondmatitleijd: steak, patat, sla, champignonsoep, ananas en koffie. Lekker westers, want Laos wil zich op deze manier profileren. Niet echt mijn smaak, maar vrijwel iedereen is er blij mee.
Na het eten ga ik met Danny, Lydia en Martin op zoek naar een disco. Na zeer veel omzwervingen in allerlei (verkeerde) richtingen komen we aan bij de Vienglaty Mai, de grootste disco van de stad. Er is een zeer grote, donkere zaal; een band speelt op een podium en iedereen zit aan tafeltjes. Als er iets Laotiaans gezongen wordt staat iedereen op en danst op een merkwaardige manier: bewegen met de handen en lopen in rondjes, het zogenaamde ram wong dansen, dat in Laos erg populair is.
We hadden het snel gezien en betalen 5500 kip voor 3 cola en 1 pilsje (Heineken). Terug in het hotel zitten er nog groepsleden te kaarten en ik ga nog even bij het Anoucabaret naar binnen, de populairste nachtclub van de stad. Hier is het wel erg druk en er wordt ook weer ram wong gedanst.

donderdag 11 augustus

Om 8.30 uur vertrekken we voor een tocht naar het stuwmeer Ang Nam Ngum. Onderweg stoppen we nog bij een dorp, waar zout wordt gewonnen uit een 30 meter diepe put. Het water wordt verkookt en het zout blijft dan over. Resultaat: 120 kg zout per dag. De omstandigheden voor de mensen zijn erbarmelijk, maar toch blijven ze er (ogenschijnlijk) vrolijk onder.
We stoppen bij de stuwdam in het Ang Nam Ngum-meer en meneer Vimvam vertelt over alle heil die van deze dam afkomt voor Laos en Noordoost Thailand. Ik houd dat echter voor gezien en ga een andere kant op. Kranen die bij de bouw zijn gebruikt zijn gewoon blijven staan en roesten nu weg.
Bij het meer komen we in een piepklein, maar zeer bedrijvig dorpje waar o.a. hout wordt aangevoerd, dat van de bodem van het stuwmeer wordt weggehaald.
’s Middags gaan we met een boot het stuwmeer op en strijken neer op een eilandje om te zwemmen, te wandelen of te relaxen.
Na terugkeer stoppen we onderweg nog bij een grote en leuke markt in Talaat Lak Haa-sip Song. Veel dieren voor de consumptie worden verhandeld: beverratten, waranen, kippen in alle onderdelen, torren, eekhoorns, vleermuizen, enz. Werkelijk alles wordt hier gegeten. Toeristen zullen hier zelden komen, de mensen zijn vriendelijk en lachen veel; kinderen beginnen te huilen door die lange witte mensen.
’s Avonds is er weer een gezamenlijk diner: keuze uit Europees, Chinees of Laotiaans. Hoewel het zo'n 10 minuten lopen is, gaan we met de bus. In het restaurant had men gemakshalve voor iedereen Laotiaans eten klaargemaakt, wat niet bij iedereen in de smaak viel. Bij mij echter wel en het smaakte voortreffelijk: een plateau met bakjes waarin kleefrijst, soep, gehakt met kruiden, groenten in pindasaus, kip, groenten en een gepeperd sausje. Dat werd dus met de handen eten, terwijl iedereen moeilijk deed met vork en lepel. Heerlijk gegeten, maar het moest wel allemaal met in een hoog tempo.
Daarna teruggelopen langs de Mekong met Hans, mijn kamergenoot van deze reis. De rest van de groep ging snel terug naar het hotel. Wij belanden in een karaokebar en vermaken ons daar een tijdje prima. Daarna naar het Anoucabaret, waar het zeer druk was. Natuurlijk was er weer ram wong dansen. Vanavond was er echter ook nog een andere dans: bij een bepaald nummer stuift een groep de vloer op en iedereen doet dezelfde pasjes. Als één massa beweegt de hele groep zich steeds in dezelfde richting. Zeer komisch om te zien, maar onduidelijk blijft bij welke muziek men nu juist deze dans doet.
Maar ook discodansen doet men en ik stort me er ook in. Individueel dansen, zoals in het westen gebruikelijk, is er niet bij. Ik moet in een kring jongens. Want jongens dansen met jongens en meisjes met meisjes. Soms heeft een land onverwachte plezierigheden.