zondag 14 augustus

Om 7.30 uur het bed uit. Het regent behoorlijk. De meesten van de groep hadden een tochtje naar een waterval geregeld, maar zien daar nu behoorlijk tegenop vanwege het weer. Maar ja, er is al betaald, dus als Hollander ga je dan ook. Een paar blijven achter en ik ga maar eens rustig wat lezen.
Na de lunch met Hans een paar uur door het dorp gewandeld en hier en daar op ons gemak wat rond gekeken.
Om 19.30 uur staat het eten weer gepland. Een paar groepsleden hadden het nodig gevonden de hele tijd te zeuren om patat, dus was de rijst vervangen door patat. Gelukkig kon ik ook rijst krijgen.
Nadat ik het boek dat ik vanmorgen begonnen ben uitgelezen had gaan Danny, Hans en ik naar de disco. Volgens Ping was de Muangsua de beste disco van de stad, maar deze blijkt dus helemaal niets voor te stellen. Wel dans ik met haar ram wong, maar al snel gaan we naar een andere disco. Deze Sidrivomvang-disco was zeer in trek bij de plaatselijk jeugd, want het is er razend druk. Booping, een jongen die aardig engels spreek, biedt mij zijn dansmeisje aan. Ik kan dat niet weigeren. Maar ik dans ook met hem en dat is uiteindelijk veel leuker.
Na afloop nog bij een eethuisje langs voor een Mekongetje en om 1.30 uur naar bed.

maandag 15 augustus

Na het ontbijt vertrekken we met de bus naar het museum, dat zo'n 100 meter verderop ligt. Dit vroegere paleis van de laatste Laotiaanse koning is gedeeltelijk gerestaureerd en bevat allerlei voorwerpen die bij zijn leven hoorden. Hierna bezoeken we nog een zilversmid en zetten dan koers richting vliegveld, waar we om 10.40 uur opstijgen. Een uur later landen we op het vliegveld van Vientiane en komen we weer in het Anou hotel terecht. Lekker dat vanaf het ene hotel naar het andere hotel de bagage helemaal verzorgd werd, dus daar hoefden we zelf niet mee te sjouwen zoals gewoonlijk. Het is toch ook wel eens lekker om 'verwend' te worden.
Na de lunch gaan Hans en ik naar het museum, maar dat blijkt gesloten te zijn. Dan naar de Wat Si Muang, een tempel die zeer druk bezocht werd vanwege een boeddhistisch feest. Buiten staan er allemaal kraampjes waar de nodige spullen gekocht kunnen worden. Verschillende monniken lazen vanaf de palmbladschriften en het publiek zat geduldig op de grond. Ook werd er veel geofferd bij diverse altaren in een zijruimte. Hier stond ook een prachtig altaar met knipperende gekleurde lichtjes, waarbij elektronische muziek geproduceerd werd. En welke muziek dan wel? Hark the Herald Angels Sing, Stille nacht, White Christmas en meer van die boeddhistische melodieën.
In het parkje voor de tempel staat een groot beeld van de laatste koning Sisavang Vong en er wordt door velen gevliegerd. Kinderen komen gezellig bij ons zitten. Eentje laat ik door de lens kijken; succes verzekerd.
Terug in de stad drinken we wat op het terras bij de fontein. Een exemplaar van de Vientiane Times gekocht, een weekblad waar zeer oninteressant nieuws in staat; alleen Laotiaans nieuws en niets over de rest van de wereld. En dat voor 700 kip ( 1,75). Koffie gedronken en gebak gegeten bij de Sweet House Bakery.
’s Avonds weer met de groep eten: dinerdansant. Dit gebeurde in het restaurant van het Lane Xang Hotel. We hadden een zgn. Chinese maaltijd, maar echt veel Chinees zat er niet bij. Het orkestje speelde Laotiaanse muziek en een dansgroepje van 4 personen danste dansen uit diverse streken van Laos. De overeenkomsten met Thailand zijn zeer groot. Dat is ook niet zo verwonderlijk, als je nagaat dat de meeste bergstammen in beide landen voorkomen.
Na afloop terug naar het hotel met de bus, want het was behoorlijk gaan regenen. De hele groep dook het Anou cabaret in, want ze wilden nu ook wel eens iets meemaken na alle verhalen van Hans en mij. Wij gaan eerst even naar de kamer en als we weer beneden komen is de hele groep alweer uit het cabaret. Er was niemand!!
Hans en ik gaan nog maar eens bij de karaoke op bezoek. Daar is in ieder geval meer leven in de brouwerij dan in de Djosergroep. Er werd veel samen gezongen. De ober probeerde mij ook aan het zingen te krijgen, want hij had ook wat Engels in voorraad. Hij lachte lief, maar ik kende de Engelse nummers niet, dus dat werd niets.

dinsdag 16 augustus

Bij het opstaan om 7.15 uur regent het behoorlijk.
Na het ontbijt gaan Hans en ik naar het Laotiaans revolutionair Museum, dat gister gesloten was. We zijn de enige bezoekers. De collectie bestaat uit zeer veel foto's vanaf de tijd voor de Fransen. Het geheel geeft een mooi overzicht van de geschiedenis van Laos. Sommige teksten zijn wat reactionair, maar dat is begrijpelijk gezien de Franse overheersing, de Amerikaanse invloed ten tijde van de Vietnamoorlog en de aanzet en uitvoering van de revolutie. Vanaf 1975 wordt het ronduit propagandistisch, maar dat is gebruikelijk in een socialistische staat.
Vandaag gaan we Laos weer verlaten. Een week Laos is ook eigenlijk wel genoeg, want erg veel te beleven is er niet. Bovendien is bezoek verder dan Vientiane en Luang Prabang niet toegestaan. Toch heb ik me niet verveeld, want met name Vientiane ademt een heel aparte sfeer uit. Het koloniale verleden van de Fransen is nog duidelijk herkenbaar, al raakt de stad aardig in verval.
De Laotianen zijn vriendelijke mensen, maar contact is moeilijk. Niemand spreekt Engels. Af en toe kun je je nog met een beetje Frans redden, maar dat is eigenlijk veel minder dan ik had verwacht. Je kunt duidelijk merken dat men niet gewend is aan toeristen; er wordt heel veel naar je gekeken en foto’s maken is niet erg makkelijk. Kinderen huilen soms als ze een blanke zien.
De overheid doet erg haar best om het toeristen naar de zin te maken met westerse maaltijden, steeds met de bus als je ook kunt lopen, een vol programma, enz. Maar toch zou het beter zijn de toerist wat meer zelf te laten doen en ontdekken. Ach, over een paar jaar zal het beslist anders zijn als er meer toeristen komen die het land ontdekken en als er ongetwijfeld meer plaatsen kunnen worden bezocht dan de huidige twee.
Om 12.00 uur vertrekken we met de bus en om 13.15 uur zijn we in Thailand.