15 juli: We vertrekken met het vliegtuig vanuit Mopti naar Timboektoe. Het vliegtuig vertrekt later dan gepland en er kunnen met de eerste vlucht maar 3 mensen mee; de rest moet later vanmiddag gehaald worden.
We gaan dan maar terug naar het hotel om te lunchen en uiteindelijk vertrekken we om 14 uur van het vliegveld met een oude Antonov met een Russische bemanning. In Timboektoe hebben we een hotel aan de rand van de woestijn. Was het tot nu toe in Mali heet in Timboektoe is het nog heter.
We zijn één dag in Timboektoe en ik loop met Sander en Doug door de stad, een merkwaardige plaats zo midden inde woestijn. Overals is zand en zandkleurige gebouwen en verder zie je veel vergane glorie.
Na de lunch ga ik naar de kapper en later in de middag vertrekken we met kamelen de woestijn in en bezoeken een tentenkamp van de Toearegs. Leuk om te doen en eens te zien hoe deze nomaden leven. Ze wonen precies op een zodanige afstand dat we ’s avonds weer op tijd terug kunnen zijn in het hotel en gelukkig hebben ze ook heel veel souvenirs bij zich. Echte nomaden dus, die – gelukkig voor ons - ‘toevallig in de buurt waren’.
De volgende dag vertrekken we met auto’s naar de rivier om daar op een boot verder te reizen. Hier zullen we een paar dagen op bivakkeren. We meren aan bij een dorpje voor een bezoek. Ook hier weer veel zand en zandkleurige bebouwing, maar heel vriendelijk. Het is een rustige dag, want we drijven met de stroom mee en dat gaat dus niet zo snel. Soms moet de bemanning de boot uit, omdat we dreigen vast te lopen op een zandbank. Er moet dan even een handje geholpen worden. In Songha leggen we aan waar we op een camping overnachten.
We staan vroeg op, want om 6 uur gaan we weer varen. Het is dan nog niet zo erg heet, hoewel de temperatuur vrij snel stijgt. Ook vandaag gaat het weer in een langzaam tempo. We bezoeken weer een aantal dorpjes van de Bozo en de Peul en maken daar op een aangename manier kennis met het dagelijkse leven.
Om 19 uur leggen we weer aan en zetten onze tenten op. Aan de overkant van de rivier is een groot feest. We kunnen helaas niet meefeesten, maar luisteren naar de muziek.
’s Nachts begint het opeens te stortregenen en komt er met de hevige wind een flinke zandstorm. De tent houdt het gelukkig en ik kan weer rustig verder slapen.
Om 5 uur is het dan weer opstaan en om 6 uur vertrek. De achterstand die we de eerste vaardag hebben opgelopen moet nog worden ingehaald, dus we varen erg lang door. Het landschap blijft iedere dag hetzelfde: veel zand.Het trekt langzaam aan ons voorbij. Voor de afwisseling bezoeken we ook nog een aantal dorpjes waar we steeds zeer vriendelijk worden begroet.
’s Avonds bleek de bus niet op de afgesproken plaats te staan, dus moeten we doorvaren en komen om ong. 21.30 uur aan in Konma en sporen daar de bus weer op. Om 23 uur arriveren we uiteindelijk in Sevaré en drinken een lekker koud pilsje om al het zand van de voorgaande dagen eens goed weg te spoelen. Het ‘diner’ bestaat ui brood met soep.
Met Doug ga ik naar de disco Munganante, maar die viel erg tegen. Onderweg maakten we nog kennis met de plaatselijke tippelaarsters, want die proberen ook iets te verdienen op de uitgaansavond. De disco is een openlucht disco met zwarte mensen in westerse kleding, die op vreemde westerse muziek proberen te bewegen. Het heeft helemaal niets met Afrika of ‘Mali blues’ te maken. Mali is immers de bakermat van ‘echte Afrikaanse muziek’? Niet zo leuk dus en we houden het al snel voor gezien.
Lees verder>>>