dinsdag 17 juli
Ik ben met Geert en Rudy al om 8.45 uur in de Jokhang en loop met de vele pelgrims mee, die allerlei kleine kapelletjes bezoeken. Deze kapelletjes sla ik over, want dan zou het erg lang duren omdat je voor ieder kapelletje in de rij moet staan. De tempel – de hoofdtempel van het Tibetaanse boeddhisme – staat vol boeddha’s, boddhisatva’s en beelden van leraren. Op dit vroege uur zijn er gelukkig geen groepen toeristen, zodat we een goede indruk kunnen krijgen van het religieuze leven van de Tibetanen.
 Vanaf het dak is er een mooi uitzicht over Lhasa en kun je goed zien hoe de pelgrims voor de ingang van de tempel prostreren.
Hierna begin ik aan de grote kora “om de oude stad”: de lingkor. Deze is zo’n 8 km lang en ik doe er ruim 4 uur over.
De kora loopt eerst door een moderne Chinese straat en langs de rivier om daarna een smal pad in te gaan en de berg Chag Po Ri op. Deze is werkelijk bezaaid met gebedsvlaggen en het geeft toch wel een merkwaardig gevoel om tussen die duizenden vlaggen te lopen. Voorbij de berg zijn er veel schilderingen van boeddha waarvoor de pelgrims prostreren als een soort pauze in hun kora.
Voorbij de berg loopt de kora eigenlijk alleen nog maar via het Chinese Lhasa en is er – toeristisch gezien – niet veel meer aan. De Tibetanen blijven echter onverstoord doorlopen; niet altijd even vriendelijk bejegend door de Chinese bevolking. Ik loop mee en uiteindelijk komt de kora weer in het Tibetaanse deel van de stad. Ik eindig bij de tempel waar ik ben begonnen: Lho Rigsum Lhakhang.
woensdag 18 juli
Vandaag bezoeken we Drepung en Sera, twee kloostercomplexen even buiten Lhasa. In Sera gaat de groep naar binnen, maar ik loop met Pieter de kora er omheen. Deze is zeer mooi en gaat bergopwaarts, langs brandoventjes voor ‘wierook’, rotsschilderingen, e.a.  Vanaf een hoge plek zien en horen we een deel van de debatterende monniken, een ritueel dat zich iedere middag op de binnenplaats afspeelt en waarbij monniken met elkaar in debat gaan over het geleerde van die morgen. Boze tongen beweren, dat dit ritueel voor de toeristen in stand wordt gehouden.
Ondertussen lopen Pieter en ik de kora al gaan we niet helemaal naar boven, want dat voert te ver. We hebben een prachtig uitzicht op het klooster, komen bij de tangkamuur en kijken naar de Tibetanen, die ook hun rondje lopen.
Om 18.30 uur krijgen we een briefing van Pieter voor de komende dagen want dan wordt het een stuk primitiever, maar dat blijkt allemaal reuze mee te vallen. Ook wil Pieter graag weten hoe we het tot nu toe allemaal ervaren hebben en iedereen is onverkort positief.
De hoogteziekte heeft gelukkig geen vat op me, maar op tijd slapen is wel nodig. De inspanningen zijn anders dan in het lage landje bij de zee. Helaas heeft de ziekte wel vat op een paar mensen uit de groep en dat is natuurlijk verschrikkelijk jammer, want de reis is maar zo kort.
donderdag 19 juli
Om 9 uur vertrekken we in de stromende regen. We maken een tussenstop bij een rotsschildering van Rimpoche en even later nog eentje bij een tempel waar 21 tara’s staan.
Na 3,5 uur rijden komen we bij de rivier en stappen over op een grote sloep, die ons over de rivier moet zetten. Het is inmiddels droog geworden, dus geluk hebben we wel. Na een uur om allerlei zandbanken heen varen worden we aan de overkant afgezet en daar opgepikt door een truck, die ons naar het tempelcomplex van Samye brengt.
 Samye is een complex van oude en nog te restaureren tempels, stoepa’s en andere gebouwen. We krijgen kamers in het centrale deel en nu heb ik geen kamer meer alleen, maar deel er eentje met Rudy en Geert.
We krijgen een rondleiding in de grote tempel en ik raak steeds meer in de war van al die boeddha‘s, boddhisatva’s, leraren, demonen, protectors, enz. Ik ben het Thaise boeddhisme gewend en dat is een stuk eenvoudiger: één boeddha, geen gebedsmolens, geen kora’s, geen gebedsvlaggen, enz. Weliswaar weer wat andere rituelen, maar een stuk eenvoudiger.
Na de rondleiding loop ik met nog een paar de grote kora. Er lopen weinig Tibetanen en niet alle kapelletjes zijn open.
vrijdag 20 juli
Vanmorgen in de tempel eerst nog een deel van een ceremonie meegemaakt. Wie denkt dat Tibetaanse boeddhisten vroom zijn, komt bedrogen uit. Het gaat er nogal slordig aan toe. Af en toe loopt men weg en komt weer terug, reciteren doe je soms wel, soms niet. En de beschikking over een mobieltje blijkt tijdens de ceremonie ook wel handig te zijn.
Om 8.30 uur hebben we gezamenlijk ontbijt en daarna vertrekt het grootste deel van de groep met een truck de berg op. We nemen nog een serie andere pelgrims mee onderweg, zodat het al snel volle bak is. Niet alleen pelgrims stappen in, maar ook komt er een heleboel bagage bij voor o.a. het nonnenklooster.
 In een uur rijden we naar boven tot de truck niet verder kan en lopen we verder naar het nonnenklooster. Ik vind dat lastig, want het ademen is moeilijk.
Bij het nonnenklooster houden we even een stop en krijgen we nog een rondleiding. Hierna stijgen we verder, want het doel is een paar grotten die nog hoger liggen. Ik loop nog een heel eind mee, maar besluit uiteindelijk om terug te gaan, want het ademen wordt steeds lastiger en ik weet van mezelf ook, dat afdalen een hele klus wordt. Ik heb geen zin om de rest van de vakantie deze inspanning te moeten bezuren.
Ik ga terug, kijk nog wat rond in het klooster en zak verder af naar de plek waar de truck staat en wacht daar rustig op een terrasje.
Als de groep uiteindelijk weer terug komt, besluit een deel om verder naar beneden te lopen en ik ga met ze mee. Tenslotte ben ik weer op de juiste temperatuur. Uiteindelijk pikt de truck ons weer op en gaan we terug.
’s Avonds met de groep in een restaurant buiten het complex gegeten en dat was gezellig, lekker en overdadig.
vervolg>>> |
