woensdag 25 juli
 Vandaag is het weer een reisdag, want we gaan naar Shigatse. Onderweg maken we een stop bij een boerderij en mogen daar alles bekijken. We worden gastvrij ontvangen met yakboterthee en eigen gebrouwen bier.
Om ongeveer 12.00 uur zijn we in Shigatse. We lunchen met de groep in een Tibetaans restaurant. Daarna loop ik met nog een paar door de stad en shoppen in een kledingzaak met voornamelijk kleding van The North Face, maar dan met Chinese prijzen.
Om 15.30 uur zijn we bij de ingang van Tashilumpo, een kloostercomplex van de monniken met de gele kappen. Hier mogen alleen maar gidsen rondleiden die een Chinese opleiding hebben gevolgd. Tibetaanse gidsen, die in India geweest zijn, mogen niet naar binnen. In dit klooster is het ook niet duidelijk welke monniken hier aan de Chinese of aan de Tibetaanse kant staan, dus moet je oppassen met wat je zegt.
Het klooster wordt erg commercieel gerund. Hoewel je in ieder klooster of tempel ongeveer ¥ 20 of ¥ 10 moet betalen voor het nemen van foto’s of het maken van een video, lopen de prijzen hier uiteen van ¥75 tot ¥200; voor een video zelfs van ¥500 tot ¥1800. Wie betaal er nu € 180 voor een video? Als je in alle zalen iets wilt  doen ben je dus al snel enkele honderden tot ruim duizend euro kwijt!!! Belachelijk, maar het past wel in de sfeer: de monniken zijn ook een stuk minder vriendelijk dan die we tot nu zijn tegen gekomen.
Met een paar anderen loop ik de kora om het hele complex en we verlengen dat zelfs door om de nep-Pottala te lopen, een slechte replica van de Pottala in Lhasa.
’s Avonds is het jongerenavond, want dan eet ik eerst met de vier jongsten en ga met drie van hen naar de disco. Ook een groepje van Shoestring, dat in hetzelfde hotel logeert, gaat mee.
We dansen een Tibetaanse volksdans in een kringetje en om 23.30 uur begint een show. Deze bestaat uit volksdans, volksmuziek, humor, zang, enz. en duurt eindeloos, zodat we om 1.30 uur besluiten om maar terug te gaan. In de zaal zit publiek dat varieert van moeders met baby’s tot omaatjes.
donderdag 26 juli
Om 8 uur vertrekken we in de stromende regen, zodat het plan om via de noordelijke Friendshiproad en een hoge pas te rijden, maar laten schieten. Het wordt te gevaarlijk om in dit weer die pas te rijden en bovendien is er nu ook geen uitzicht.
We stoppen nog wel bij een blindenboerderij, dat onderdeel is van een blindenproject waar sommigen van de groep in Lhasa ook al op bezoek geweest zijn en dat door Sawadee gesponsord wordt. Helaas blijken de kinderen op vakantie te zijn, dus gaan we niet naar binnen.
Na veel tussenstops onderweg (vergunningen, snelheidscontroles) zijn we om 14.00 uur in Lhasa en ga ik met Kees en Ida op zoek naar een cadeau voor Pieter. Wat we willen hebben lukt niet. We kopen een gebedsmolen in het nonnenklooster.
Het afscheidsdiner met de hele groep is in Tashi 2. Er zijn toespraken van Kees voor Pieter, van Pieter voor de hele groep en voor onze gids. Het is een gezellige avond en een leuke afsluiting van een reis en groep zonder enige dissonanten. Al geldt dat natuurlijk niet voor de deelnemers voor wie de reis anders verlopen is door ziekte.
vrijdag 27 juli
Na het ontbijt ga ik naar de Ramoche tempel waar het een drukte van belang is. Het lijkt wel een speciaal festival omdat heel veel mensen met een speciaal voorwerp – een soort versierde stok of bezem – naar de tempel gaan. Uiteraard loop ik ook de kora om de tempel en geniet van het schouwspel, dat zich voor de tempel afspeelt.
Ik bezoek ook de naastliggende tempel, Tsepak Lhakhang, waar mensen in een hoog tempo om het beeld hun kora lopen. Hierna ga ik nog naar de school Gyume tegenover het Kirey Hotel en het Meru Sarpa Klooster daar in de buurt, zodat ik alle tempels nu wel gehad heb volgens de Lonely Planet. Het voordeel van deze complexen is, is dat je er geen toeristen ziet en de Tibetanen nog ongestoord hun rituelen kunnen uitvoeren.
Om 14.00 uur vertrekken we naar het vliegveld; vliegen om 17.00 uur en zijn dan om 19.00 uur in Chengdu.
Daar worden we afgehaald door de Chinese gids, een lachende vrouw, die slecht Engels spreekt. Pieter probeert met haar te onderhandelen om de bus de volgende morgen al om 7 uur te krijgen, zodat we nog naar het pandareservaat kunnen. Dat kan, maar dan met een officiële tour met entree en een maaltijd. Kosten $ 50 per persoon. Dat vinden we veel te gek; alleen de bus is voldoende. Maar daar wil ze niet aan; bovendien heeft ze de tickets voor de panda’s al voor de hele groep gekocht. En dat terwijl niet iedereen mee wil. Hoe Pieter ook zijn best doet, de gids is niet te vermurwen. Nu kan iedereen op eigen gelegenheid er naar toe, maar moet wel weer om 10.30 uur terug zijn, want dan gaat de bus naar het vliegveld. De tijd wordt zo wel erg krap, dus uiteindelijk gaat er niemand. Alleen Alice wil er heen, want die vertrekt later dan wij.
Na het inchecken in het hotel gaan we met een groep nog wat drinken en dat levert nogal wat hilariteit op. In het restaurant is men niet gewend, dat er alleen maar gedronken wordt, maar na veel gepraat, geschrijf en gelach komt het allemaal in orde.
zaterdag 28 juli
Op de kamer ontbeten met de meegebrachte broodjes en drank. Het is regenachtig en het uitzicht over de stad van de 17e verdieping van het hotel is slecht.
We vertrekken om 10.30 uur naar het vliegveld voor de lange vlucht naar Amsterdam: 10,5 uur. Ach met de films Dreamgirls en Happy Feet en drie maaltijden is de tijd snel om.
En komt er een eind aan een reis door een land met een mooie, oude cultuur; helaas overheerst door de Chinezen, die weinig respect tonen voor deze cultuur. |
