Fietstocht door Vietnam (Mekong Delta): deel 3

dinsdag 24 november: HCMC
Het vertrek vandaag is om 7.15 uur en om 8.30 zijn we bij Cu Chin, de tunnels die door de Vietcong werden gebruikt tegen de Amerikanen. Hier krijgen we eerst een film over het ontstaan en het gebruik van dit tunnelcomplex, dat heel ingenieus in elkaar zit. Cherry legt het ons allemaal keurig uit, waarna we het terrein opwandelen. Er wordt gedemonstreerd hoe men de tunnel inging, we zien een ondergronds ziekenhuis en een keuken. Zelf mogen we een eindje door de tunnel kruipen. Het eerste deel van 20 meter is redelijk toegankelijk en geschikt gemaakt voor langere mensen, al moet je wel behoorlijk in elkaar duiken. De rest van de tunnel is lager en de meesten van ons gaan er daarom na 20 meter dan ook uit.
Hoewel je een vrij goed beeld krijgt van de situatie, kun je je de werkelijkheid moeilijk voorstellen. Het complex is nu dermate toegankelijk voor toeristen, dat je veel verbeeldingskracht nodig hebt om nog iets terug te halen van hoe het oorspronkelijk was in het dichte woud.
Het antwoord van de Amerikanen op deze manier van oorlog voeren is bekend: bommenregens, napalm, enz. Op verschillende plaatsen zie je duidelijk de bomkraters van door de B52's afgeworpen bommen.
Op de terugweg naar HCMC bezoeken we een complex voor gehandicapten, waar o.a. oorlogsslachtoffers werken. Helaas, het is middagpauze en we zien weinig van de handarbeid die hier wordt verricht. Wel is er een hele grote winkel met de gemaakte spullen. De opbrengst van de verkoop komt ten goede aan de gehandicapten.
'De middag kan iedereen vrij invullen en ik ga met Marga, Sandor en Paul eerst maar eens naar het Rex Hotel, want op de 5e verdieping moet het daar een soort lustoord zijn (wat eten betreft). We lunchen hier voor een prijs die we tot dan toe nog nooit hebben betaald in de vakantie, maar de kwaliteit is uitstekend.
Vlak ernaast staat het Hotel de Ville, met daarvoor een bord “Verboden te fotograferen”. Als ik een foto maak van dat bord, komt er een wacht aanlopen met het verzoek niet meer foto's te maken. Gelukkig had ik al andere foto's, want het is wel een mooi gebouw in de Frans-koloniale stijl.
Dan gaan we naar de kerk: Notre Dame. Ook neergezet door de Fransen en volgens de boeken een plek waar veel bruidsparen zich laten fotograferen. Dat klopt inderdaad! In de korte tijd die we er zijn, zijn er 4 bruidsparen die uitgebreide reportages laten maken. Het interieur van de kerk is niet zo bijzonder met uitzondering van de gebrandschilderde ramen.
Tegenover de kerk is het postkantoor, dat door Eiffel is ontworpen. Het heeft een heel mooi interieur en ook een rij ATM-automaten, waarvan er zowaar eentje voor ons geschikt is om te pinnen.
Het volgende doel is het Herenigingspaleis, dat van de republiek Zuid Vietnam het presidentiële paleis was. Het is voor een groot deel nog als zodanig ingericht. In de kelder zie je allerlei kaarten en apparaten, die de Zuidvietnamezen gebruikten in hun oorlogvoering tegen Noord Vietnam. Hierdoor is het wel een merkwaardige ervaring, dat je op één dag de oorlogvoering van beide partijen te zien krijgt.
Na een drankje op een bankje lopen we het park door. Vreemd, iedereen loopt ons tegemoet. Plotseling zien we een pijl op het pad: wij lopen tegen de richting in!! Het buitenste pad is voor de trimmers!! Als je goed kijkt zie je inderdaad een hele stroom mensen die allemaal in dezelfde richting lopen; hardlopen, snelwandelen of gewoon wandelen.
's Avonds verzamelen we weer en in La Cantina eten we Mexicaans! Een aantal begint plotseling liedjes van Robert Long te zingen. Hoewel voor de oudere generatie leuk, de jongeren kennen hem niet.
Het grootste deel van de groep gaat hierna weer naar het hotel, maar ik ga met Sandor en Paul nog naar Apocalypse Now, een bekende disco in HCMC. Na 20 minuten lopen vinden we deze gemakkelijk. Goede muziek, maar geen dansvloer. Dansen hoor je bij je tafeltje te doen. We nemen eerste maar eens een biertje om te kijken hoe het hier werkt. Het is er druk en gezellig. Als we op een gegeven moment het verzoek krijgen of een paar dames bij ons aan tafel mogen, besluiten we weg te gaan. Ik heb aan andere tafels gezien, dat dat het sein is voor een snel oplopende rekening

woensdag 25 november: naar Ham Thuan Nam
We kunnen uitslapen, want we vertrekken pas om 8.30 uur! En we gaan ook keurig op tijd, maar krijgen even later weer pech en hebben we zo'n 3 kwartier oponthoud.
De lunch is tevoren besteld: barbecue!! De plek waar we die moeten nuttigen – LaGi - is echter ver weg, dus dat kost nogal wat tijd. Maar daar hebben we dan wel een lekkere barbecue voor: vlees, vis, groente, inktvis, en dat allemaal klaar terwijl u wacht!
We met de bus verder en om 15.15 uur mogen we eindelijk op de fiets. De omgeving waar we door heen rijden is heel anders dan de vorige week. Hier zijn geen smalle paden, rijstvelden, bruggetjes, bootjes, maar een gewone weg die prima rijdt.
Er wordt hier veel dragonfruit verbouwd en het is leuk om te zien hoe dat groeit, want ik heb tot nu toe alleen maar de vruchten gezien zoals ze op de markt liggen. In dit gebied zie je verschillende stadia van de groei: allemaal grote lidcactussen met bloemen en vruchten.
Ook komen we langs een zoutwinning waar we even stoppen voor de foto.
Bij een vissersdorpje zien we hoe hier wordt gevist: in kleine ronde bakjes vaart men van het strand naar de boot en omgekeerd. Hoe men in zo'n bakje vooruit komt is me een raadsel. Zelf zou ik constant rondjes draaien.
Na 20 km fietsen komen we bij het Bau Mai resort, dat aan het strand is gelegen. De tocht is reuze meegevallen. Verhalen over het feit, dat dit een zware route zou zijn, zijn totaal overdreven. Het is een beetje golvend parcours, maar niemand van de groep heeft er echt moeite mee gehad.
Omdat er geen water is duiken we het zwembad in, want dat verfrist ook. Uiteraard wordt er weer gezellig een namiddagdrankje gedronken en als we daar zo lekker zitten, krijgen we te horen dat de watervoorziening weer is gerepareerd. Wat kan het leven toch mooi zijn. Dat wordt dus lekker douchen. Het duurt even voordat je doorhebt hoe de douche hier precies werkt, maar als je dat weet komt er lekker warm water uit.
Na de maaltijd is het tijd voor de karaoke. Dat schijnt hier “traditie” te zijn. Maar als je denkt, dat iedereen mee gaat doen, dan is dat fout. Slechts Sandor, Paul en ik laten van ons horen; de rest gaat naar bed. Ook Cherry en Mr. Happy, de fietsenmaker, doen mee. De laatste heeft waarschijnlijk het langste lied uitgezocht dat hij kent, want hij is vrij lang bezig.

donderdag 26 november: naar Mui Ne
Om 6.30 uur is het Vietnamese ontbijt met soep, rijst, noedels, vlees. Erg lekker, al murmelen er een paar dat ze liever brood hebben. Tot hun verrassing komt dat later ook nog op tafel.
We vertrekken om 7.30 uur op de fiets. Er staat vandaag een lange rit op het programma. Het gaat echter lekker snel en na 2 uur fietsen zijn we 28 km verder in Pan Thiet. De tocht is met veel vals plat, maar dat gaat gelukkig goed. Als we een heuveltje op moeten blokkeer ik echter volledig en moet ik een stuk lopen. Dat geldt voor meer mensen van de groep, al kunnen de meesten naar boven trappen. Hoewel de bus en de fietsenwagen achter ons blijven rijden voor afvallers, is er niemand van de groep die heeft opgegeven. Bovendien is een stukje lopen goed voor de benen.
In het stadje hebben we een koffiestop, waarna we 3 km verder rijden naar de Chamtoren, een restant van een groter complex. De Cham is een volk, dat hier heeft gewoond en het Hindoeïsme aanhangt. Er zijn nog 140.000 mensen over waarvan de meesten in Midden Vietnam wonen.
Voorbij de toren hebben we een prachtig uitzicht over de omgeving. Als het begint te regenen, kunnen we gelukkig schuilen bij de ingang van het complex. Wat dat betreft hebben we gedurende deze reis geluk: de buien die we onderweg hebben zijn steeds op een plek waar we kunnen schuilen. Overigens is dit de tweede keer dat we regen hebben.
Als het droog is gaan we weer verder en we dalen af richting Mui Ne. Hier aangekomen schrik ik van de vele resorts, toeristenwinkels, restaurants, enz. Het ziet er allemaal erg toeristisch uit en dat is een afknapper na ruim een week dwars door Vietnam gefietst te hebben.
Gelukkig rijden we al die zaken voorbij en komen in een rustiger gedeelte in Thai Hua resort, dat prachtig gelegen is aan het strand.
Na de lunch maak ik een flinke strandwandeling voordat we weer gaan fietsen. Om 15.30 uur vertrekken we voor de allerlaatste kilometers. De rit voert naar de rode zandduinen. Als we daar aankomen worden we belaagd door kinderen die met plastic matjes lopen te leuren. Op zo'n matje kun je de zandduinen afglijden. Weinig mensen hebben belangstelling en degene die het wel doet komt slechts een klein stukje vooruit.
Overigens is het wel een mooi gebied om te zien.
Op deze plek nemen we afscheid van onze fietsen, Mr. Happy en zijn chauffeur. Zij gaan weer terug naar HCMC.
Met de bus gaan wij dan weer terug en om 19.30 uur blijven de meesten in het resort eten.

vrijdag 27 november: Mui Ne
De ochtend breng ik met nog een paar luierend aan het strand door, neem een massage van één van de langskomende dames en de ochtend is alweer om.
Na de lunch ga ik met nog een paar anderen op pad om de Fairy Stream stroomopwaarts op te lopen. Verder dan tot je knieën kom je niet in het water, maar de omgeving is heel verrassend en zeer de moeite waard.
's Avonds eten we voor een groot deel weer gezamenlijk in het restaurant aan de overkant van de weg en nemen daarna nog een slaapmuts in ons eigen resort.

zaterdag 28 november: Mui Ne
Na het ontbijt loop ik met Zoone over het strand richting Mui Ne. Het is een leuke en afwisselende wandeling: overal zijn vissers bezig, men is bezig met de reparatie van een schip, kokkels worden geopend en geleegd, kinderen zoeken vissen in het water, kortom iedereen is druk bezig met de dagelijkse werkzaamheden. Mui Ne is nog een oorspronkelijke plaats en van toerisme is daar weinig te merken.
In het dorp drinken we koffie, kijken bij een prachtige bruidswinkel, worden rondgeleid in een tempel,, spelen met wat jongens veertjesvoetbal, kijken bij een motorreparateur. Overal zijn we welkmom. We lopen via het strand weer terug.
's Middags hebben we fietsen gehuurd en met z'n vijven gaan we naar het toeristisch deel om wat te shoppen, maar dat valt een beetje tegen. Echt leuke winkels zien we niet. Wel lunchen we heerlijk aan een strand waar veel kitesurfers en windsurfers zijn. Heerlijk zo'n relaxte middag.
Om 19.00 uur is iedereen compleet in het restaurant en daar nemen we afscheid van Cherry, de gids en de chauffeur. Ook Arno, onze reisbegeleider, wordt bedankt.
Algemene conclusie van iedereen: heel mooi land, vriendelijke mensen en een fantastische reis. Iedereen heeft op zijn of haar eigen manier veel plezier beleefd. Het fietsen viel allemaal erg mee al waren de fietsen niet optimaal: slechts 1x is er een lekke band geweest en hier en daar liep er wel eens een ketting af. Maar als je eenmaal wist hoe je de versnelling moest gebruik, ging het goed.

zondag 29 november: naar huis
We kunnen nog een paar uurtjes op het strand want we vertrekken om 11.00 uur. Ik neem nog even een duik in zee, drink nog een bak ijskoffie en neem afscheid van de zeer vriendelijke bediening van het resort.
Met een paar stops onderweg komen we op het vliegveld.
Inchecken gaat snel en we vertrekken om 20.30 uur. Met tussenstops in Bangkok en Parijs landen we op maandag 30 november om 8.30 uur in Amsterdam
Einde van een fantastisch reis en een fantastische ervaring.