(Leestijd: 2 - 4 minuten)

chumpuangChumphuang, stadje in Korat

Chum Phuang is een district in het oostelijke deel van de provincie Nakhon Ratchasima, in het noordoosten van Thailand. Chum Phuang District was gescheiden van Phimai District. Het werd in 1956 tot een subdistrict gemaakt en in 1959 opgewaardeerd tot een volwaardig district.

chumpuang hoofdstraat

suranari

Schoolfestival

Op 4 november 2011 bezoeken we dit stadje en komen terecht op een groot schoolfestival waar verschillende klassen zich presenteren met agrarische producten, maar waar ook muziek en dans is.

Wat Son Antharam

Na het festival rijden we naar de Wat Son Antharam, een Boeddhistische tempel, gebouwd in een aparte stijl: rond. Het complex heeft een mooie tuin met o.a. een liggende Boeddha.

Bezoek aan school

In 2008 bezoeken we een basisschool. De zus van Song werkt daar en we hebben besloten om alle kinderen een lunch te geven. We kopen zo'n beetje de hele markt leeg  en een paar dames gaan al vroeg aan de slag om daar iets van te maken. In luchtijd komen alle kinderen eten. Dat gaat heel gedisciplineerd.

PAANJAK (ภาณยักษ์): ceremonie voor een beter leven

Op 31 december 2009 gaan we naar de tempel in Nong Jik voor een een speciale boeddhistische ceremonie, waarvan we niet precies weten wat er gaat gebeuren.
Om zes uur 's avonds melden we ons bij de tent, die naast de tempel was neergezet en waar honderden stoelen staan met allemaal een touwtje opgeknoopt erboven. Bij de ingang moeten we onze leeftijd opschrijven op een briefje. Waarom? Onze leeftijd blijkt de entreeprijs te zijn!! Wat er verder met het briefje gebeurt is onduidelijk.
De Thai zijn erg enthousiast dat er een farang aan de ceremonie gaat deelnmen, al heeft deze er geen idee van wat hem boven het hoofd hangt (behalve het touwtje natuurlijk...).
We nemen plaats op de stoelen en na enige tijd beginnen de monniken, die helemaal vooraan zitten, hun gebeden te prevelen.
Na verloop van tijd mogen we allemaal de knoop uit het touwtje halen en het touwtje om ons hoofd winden. Op die manier zijn we via een ingewikkeld netwerk rechtstreeks via deze 'levenslijn' verbonden met de monniken.
Hierna komt er nog iemand langs om nog een keertje geld op te halen en wachten we rustig af wat er gaat gebeuren. Niets! De monniken prevelen verder en even later komt er nog een gelegenheid om extra te betalen.
Als dat eenmaal gebeurd is, wordt het geluid dat de monniken produceren mechanisch zeer versterkt en wordt het steeds luider. Wij wachten verder af met het touwtje om ons hoofd, wat dat voor invloed heeft, want het blijkt, dat er op deze manier kwade geesten uitgedreven moeten worden.
Monniken lopen met hun kwasten kwistig water over de mensen te gooien, waarbij ze er een speciaal genoegen in scheppen om die ene farang zo nat mogelijk te maken. Blijkbaar gaan ze er vanuit, dat daar de meeste kwade geesten zitten.
Na verloop van tijd raken sommige mensen in een soort trance, waarna de monniken op zo iemand toesnellen en met hun kwast en water proberen de kwade geest, die zich dan blijkbaar manifesteert, te bezweren. Zo te zien lukt dat ook aardig.
Als deze ceremonie een maatstaf is om te bepalen wie er allemaal kwade geesten in zich hebben, dan hoeven we ons niet erg ongerust te maken. Slechts een zeer klein percentage komt op deze manier uit.
Na afloop van de ceremonie ontstaat er bijna een gevecht om de witte touwtjes. Deze worden losgerukt om mee te nemen, want ook thuis hebben deze blijkbaar nog waarde. Song neemt extra veel mee, zodat hij later in Nederland dit weer kan delen met anderen....
Na ruim twee uur is de hele plechtigheid achterwege en vertrekken we een ervaring rijker weer naar Phimai.